Sytuację ekonomiczną państwa na tle innych krajów może ilustrować wzrost PKB na osobę, którego Polska jest liderem w regionie.

Dania jest rozwiniętym krajem przem.-rolniczym. W 2005 PKB wg parytetu siły nabywczej wyniósł 34,6 tys. dol. USA w przeliczeniu na 1 mieszk. (jeden z najwyższych w Europie); Po recesji pod koniec lat 70., spowodowanej kryzysem paliwowo-energ., następował w latach 80., w wyniku konsekwentnego realizowania radykalnego programu gosp., systematyczny rozwój gospodarki Danii i stały wzrost produktu krajowego brutto, w latach 1980–85 — średnio o 2,8%, 1986–89 — o 0,8%, 2005 — 3,4%. Zwiększanie inwestycji oraz zawężanie specjalizacji przy utrzymaniu wysokiej jakości wyrobów przyczyniły się do znacznego przyrostu produkcji przemysłu. Dania, opierająca swoją produkcję przem. w większości na surowcach importowanych, jest obecnie (m.in. dzięki wysokiej wydajności i niskim kosztom produkcji) eksporterem artykułów przem. (do lat 80. w eksporcie dominowały produkty rolno-spoż.); ekspansywny rozwój eksportu, 1980–90 średnio rocznie o ponad 5%, doprowadził do zmniejszenia ujemnego salda w handlu zagr., a nawet do osiągnięcia 1990 nadwyżki eksportu nad importem; 1991 saldo wyniosło 3,6 mld dol. USA, 2005 — 10,3 mld dol. USA. W 2005 przemysł wytworzył 24,7% produktu krajowego brutto, handel i usługi —73,5%, rolnictwo i leśnictwo — 1,8%.

Finlandia, Republika Finlandii, Suomen Tasavalta, Republiken Finland, państwo w północnej części Europy, u nasady półwyspu Skandynawskiego, nad zatokami Botnicką i Fińską. W skład Finlandii wchodzi ok. 6,5 tys. drobnych wysepek, z których większość skupiona jest u południowo-zachodnich wybrzeży.
Powierzchnia: 338 100 km2.
Ludność: 5,2 mln (2000)
Granice: Norwegia (na północy), Rosja (na wschodzie) i Szwecja (na zachodzie).
Stolica: Helsinki (551 tys., 1999).
Większe miasta: Espoo (209 tys., 1999), Tampere (193 tys., 1999), Vantaa (176 tys., 1999), Turku (172 tys., 1999), Oulu (117 tys., 1999), Lahti (96 tys., 2001), Kuopio (82 tys., 2000), Jyvaskyla (77 tys., 1999), Pori (76 tys., 2002), Kotka (57 tys., 2000).
Podział administracyjny: 12 okręgów.
Język urzędowy: fiński i szwedzki.
Jednostka monetarna: 1 euro = 100 euro centów.
Głowa państwa: Tarja Halonen
Szef rządu: Paavo Lipponen

Finlandia należy do Unii Europejskiej.

Finlandia jest znana z nieskazitelnie czystej przyrody.
W kraju, który jest jednym z najrzadziej zamieszkanych, przyroda jest obecna wszędzie: na wsi i w mieście, w miejscu pracy i spędzania wolnego czasu, na co dzień i od święta.

Fińskie archipelagi, które liczą ponad 60 tysięcy malowniczych wysp i wysepek, pokrywające ten kraj lasy i dziewicza przyroda nie mają sobie równych w całej Europie, a może nawet i na świecie.

Zapraszamy do internetowej podróży po północnej krainie czarów, w której - nawiasem mówiąc - mieszka ten jedyny, najprawdziwszy Święty Mikołaj.Od XII wieku Finlandia była pod dominacją szwedzką, a od 1809 roku przeszła w ręce Rosji. Niepodległość odzyskała dopiero w 1917 roku. Stąd też cała południowa Finlandia jest dwujęzyczna (fińsko - szwedzka), a w stolicy oraz na wschodzie widać duże wpływy rosyjskie, np. dużo jest tu wyznawców prawosławia. Co ciekawe, również północna część Finlandii jest dwujęzyczna - równoprawnie funkcjonują języki fiński i lapoński.

Finlandia to kraj komórkowców. Trudno trafić poza dużym miastem na budkę telefoniczną. A jak już się trafi, to okazuje się że to aparat telefoniczny nie tej kompanii, co mamy kartę albo, co droższe - to też telefon komórkowy zżerający olbrzymie ilości monet.

Co ciekawsi komórkowcy (nie wspominając o kierowcach samochodów): rowerzysta, motorniczy, kierowca autobusu - jadą rozmawiając; dziecko ok.10-letnie z deskorolką pod pachą i komórką przy uchu; rolkowiec mknący w samych tylko spodenkach kolarskich miał komórkę przypięta do specjalnego paska itd, itp. Średnio co 15 minut komuś w okolicy dzwonił telefon (w Helsinkach i innych dużych miastach). Rekord : w ciągu 15 minut wśród 30 osób (łącznie z turystami) telefon zadzwonił 12 razy. Zawsze prawie wszyscy łapali się za kieszeń lub torebkę. Prześmieszny widok. Ale za to jaka kultura w korzystaniu - nikt nikomu nie przeszkadza rozmawiając, bo czyni się to bardzo cicho. Nie zauważyliśmy też, aby komuś zadzwonił telefon w muzeum czy którymś ze zwiedzanych kościołów.

Republika Islandii

• rolnictwo i rybołówstwo - 7,8%,
• przemysł - 22,6%
• usługi - 69% (duży udział turystyki).

• rolnictwo i rybołówstwo - 6,5%
• przemysł - 21,7%
• usługi - 71,8%

Islandia jest krajem, w którym demokracja istniała już w X w. Wtedy to, Wikingowie ze wszystkich zakątków wyspy zjeżdżali się w okolicę jeziora Thingvallavatn na wspólne obrady. Tutaj uchwalano prawa i rozstrzygano spory pomiędzy zwaśnionymi klanami. Mężczyzn uznanych za winnych zbrodni strącano z pobliskiej skały, a kobiety topiono w płynącej nieopodal rzece. Były to jednak mroczne czasy średniowiecza, kiedy krwawe potyczki klanowe były na porządku dziennym. Dzisiaj ludność tej wyspy żyje w zgodzie, wspólnie gospodaruje nadający się pod wypas owiec przymorski skrawek lądu, łowi ryby oraz organizuje zwiększający się z roku na rok ruch turystyczny. 

Surowa kraina ognia i lodu

Królestwo Norwegii obejmuje zachodnie i północne części Półwyspu Skandynawskiego oraz północne terytoria archipelagu Jan Mayen i Svalbard, a na półkuli południowej również Wyspę Bouveta, Wyspę Piotra I oraz Ziemię Królowej Maud. Od wschodu Norwegia graniczy ze Szwecją, Finlandią i Rosją, a od strony północnej, zachodniej i południowej oblewają ją wody Morza Barentsa, Morza Norweskiego, Morza Północnego i cieśniny Skagerrak.


Nazwa: Norwegia, Norge (w Bokmål), Noreg (w Nynorsk), Królestwo Norwegii, Kongeriket Norge. Uważa się, że nazwa „Norwegia” znaczy „Droga na Północ”.
Stolica: Oslo (548,617 mieszkańców w 2007)
Powierzchnia: 324,220 km² (bez Svalbardu i wysp Jan Mayen). Pod względem wielkości masywu lądowego Norwegia jest szóstym krajem w Europie.
Długość linii brzegowej: łącznie z fiordami i zatokami, przekracza 25.000 km (więcej niż linia brzegowa USA!)
Ludność:  4,681,134 (2007). Pod względem liczby mieszkańców Norwegia zajmuje 28 miejsce.
Gęstość zaludnienia: 14 osoby/km2
Ustrój: monarchia parlamentarna
Podział administracyjny: 19 okręgów (fylke) i miasto wydzielone Oslo; do Norweii należą archipelag Spitsbergen, wyspy Niedźwiedzia i Jan Mayen na Morzu Arktycznym oraz wyspy Bouveta i Piotra I w Arktyce
Język urzędowy: norweski (Bokmål i Nynorsk) oraz język saami w sześciu gminach Finnmarku.
Jednostka monetarna: 1 korona norweska = 100 ore

Norwegia jest wysoko rozwiniętym krajem przem. z gospodarką opartą na wydobyciu i eksporcie ropy naft. (3. eksporter świat., po Arabii Saudyjskiej i Rosji) i gazu ziemnego oraz rybołówstwie; należy do państw o najwyższym standardzie życia na świecie; produkt krajowy brutto na 1 mieszk. wg parytetu siły nabywczej 42,8 tys. dol. USA (2005) — jeden z najwyższych w świecie.1993–2000 wyraźny wzrost gosp. — efekt rządowego programu rozwoju ekon. z 1992, opracowanego dla przezwyciężenia kryzysu gospodarki z 2. poł. lat 80. W 2005 przemysł wytworzył 41,5% PKB, rolnictwo 2,1%, usługi 56,4%. Sektor naft. i energ. jest kontrolowany w dużym stopniu przez rząd (udział w największych koncernach: Statoil — ok. 70%, Norsk Hydro — ok. 44%), który nadwyżki budżetowe lokuje w funduszu Statens pensjonsfond - Utland, stworzonym 1990 dla zrównoważenia ewentualnego obniżenia dochodów w związku ze zmianami cen ropy oraz wyczerpywania się zasobów; fundusz zgromadził ok. 250 mld dol. USA (poł. 2006), w większości inwestując je za granicą. 

Przemysł

Najważniejszymi surowcami miner. są ropa naft. i gaz ziemny wydobywane z norw. sektora szelfu na M. Północnym i M. Norweskim, poza tym eksploatuje się rudy żelaza (gł. w okolicach Mo i Rana), miedzi — k. Løkken, Sulitjelma i Røros, tytanu, niklu i molibdenu — w Knaben (jedno z najważniejszych złóż w Europie), także rudy cynku i ołowiu oraz srebro, siarkę, surowce skalne — wapienie i granity. Produkcja energii elektrycznej 110,4 mld kW·h (2004), w przeliczeniu na 1 mieszk. 2003 wyniosła 23,5 tys. kW·h (najwięcej w świecie); moc zainstalowana w elektrowniach ponad 28 tys. MW, 99,4% produkcji energii pochodzi z elektrowni wodnych (2002). Głównymi gałęziami przemysłu przetwórczego są: przemysł elektrochem. z produkcją m.in. ciężkiej wody, amoniaku, chloru i karbidu, przemysł środków transportowych, zwł. stoczn. (w tym także budowa platform wiertniczych do wydobywania ropy naft. i gazu), przemysł drzewny i celulozowo-papierniczy, hutnictwo żelaza, aluminium i cynku, rafinacja miedzi oraz przemysły: maszyn., metal., włók., elektrotechniczny, spoż. (zwł. rybny), porcelanowy i rafineryjny; ośrodki przem. są skupione w południowej części kraju oraz na wybrzeżach, największym jest Oslo.

Norwegia jest trochę większa od Polski, ale ma zaledwie 4,6 mln mieszkańców, dlatego na ogromnych połaciach kraju niepodzielnie króluje dzika przyroda. Wszechobecną ciszę przerywa tylko huk wodospadów i wiatr, który uderza w zbocza gór i prześlizguje się nad jeziorami i lodowcami. Pasma górskie ciągną się przez całą długość kraju: od południowego wybrzeża aż po sam Przylądek Północny. Wedle legend zamieszkują je nie tylko zwierzęta, ale i trolle. Opowieści o tych niezbyt mądrych, pełnych ludzkich wad stworach są w norweskim społeczeństwie wciąż bardzo żywe.

Fiordy
O fiordach słyszał każdy, nawet ci, którzy ponad surowy urok Północy przedkładają tropikalne plaże. To niezaprzeczalny symbol Norwegii. Fiordy powstały, gdy morze zalało dawne doliny lodowcowe. Wąskie, kręte, ze stromymi ścianami opadającymi do krystalicznie czystej wody wyglądają oszałamiająco malowniczo. Oglądane z pokładu statku lub promu wydają się ciągnąć w nieskończoność.

Fiordy szarpią norweskie wybrzeże na całej długości, ale te najpiękniejsze znajdują się na południu, w okolicy Bergen. Wśród nich jest najdłuższy fiord w kraju - Sognefjord - wcinający się w ląd ponad 200 km.

Północ
Na północy Norwegii lasy ustępują tundrze. Mchy, porosty, krzewinki i karłowate brzozy szczególnie pięknie prezentują się wczesną jesienią, gdy tundra wybucha feerią kolorów. Słońce, które latem pozostaje nad horyzontem przez całą dobę, przez wiele zimowych tygodni nie pojawia się wcale. Jego brak wynagradza bajeczny widok zorzy polarnej. Im dalej na północ, tym dłużej trwa dzień polarny (np. w Tromso mniej więcej od 20 maja do 21 lipca, a w Longyearbyen na Spitsbergenie od 19 kwietnia do 23 sierpnia), lecz nawet w południowej Norwegii latem zmrok zapada później niż w Polsce.

Norweska mentalność
Norwegowie starają się żyć w harmonii z naturą. Niezwykle cenią sobie kontakt z przyrodą, co przejawia się m.in. upodobaniem do wypoczynku na świeżym powietrzu i dbaniu o środowisko. Są serdeczni i gościnni, nigdy nie tracą dobrego humoru. Nie grozi im melancholia nocy polarnych - nawet zimą potrafią się mobilizować do działania i zachowywać pogodny nastrój, którym zaskakują przybyszy z południa narzekających na mróz i ponure niebo.

Szwecja w liczbach

• Powierzchnia: 449 964 km²
• Populacja: ok. 9 127 000 mieszkańców
• Gęstość zaludnienia: 20 osób/km²
• Długość linii brzegowej: 3.218 km
• Długość granicy lądowej: 2.205 km

Szwecja jest wysoko rozwiniętym krajem przem.; produkt krajowy brutto na 1 mieszk. wg parytetu siły nabywczej wynosi 29,8 tys. dol. USA (2005); średnie roczne tempo wzrostu PKB 1986–90 wyniosło 2,3%; pogorszenie koniunktury gosp. nastąpiło na pocz. lat 90. i trwało do 1993 (spadek PKB 1,1–2,2%); od 1994 stopniowy wzrost PKB (średnio rocznie 3,0%), 2005 —2,7%; w 2005 przemysł i budownictwo wytworzyły 28,2% jego wartości, rolnictwo (z leśnictwem i rybołówstwem) — 1,1% , usługi — 70,7%; roczna inflacja jest bardzo mała — 0,5% (2005). Gospodarka Szwecji charakteryzuje się znacznym udziałem sektora państw., do którego w całości należy transport kol. i łączność, w znacznym stopniu górnictwo i energetyka oraz hutnictwo, przemysł zbrojeniowy, a ponadto cechuje ją duża koncentracja produkcji i kapitału w wielu spółkach, m.in.: Ericsson, Volvo, SAAB, Alfa Laval, przy silnych powiązaniach międzynarodowych.

Szwecja jako turystyczna atrakcja jest w Polsce niedoceniana. Nawet wśród fachowców od turystyki słyszy się często opinie, że nie ma co w Szwecji zwiedzać. Brak wielkich miast, ascetyczna na ogół architektura, niewielka ilość pamiątek kultury o międzynarodowym znaczeniu, to najcząściej wymieniane argumenty. Jednocześnie Szwecja leży zbyt blisko Polski by być postrzegana jako kraj egzotyczny. Baśniowa egzotyka jest jednak największym bogactwem turystycznym Szwecji. Szwecja kusi otwartą przestrzenią, swoim odmiennym, bardzo urozmaiconym, często dzikim krajobrazem, ogromną ilością jezior, unikalnym wybrzeżem szkierowym z tysiącami wysp. Na obszarze znacznie większym od Polski żyje pięciokrotnie mniej mieszkańców. Daje to unikalne możliwości odpoczynku od tłoku i przebywania sam na sam z naturą — dosłownie. Szczególnie egzotycznych wrażeń dostarcza północna Szwecja, gdzie żyją jedyni chyba „Indianie Europy”, hodowcy reniferów — Lapończycy.